Ah anne babalar, ah…

Allah sizlere ne güzel değerler emanet etmiş.

Bakın, Allah evlatlara anne babaya karşı sadece tek bir konuda itaat etmemelerini söylüyor. Lokman Suresi 15. ayette buyuruyor ki:

“Eğer anne-baban seni, hakkında bilgin olmayan bir şeyi bana ortak koşmaya zorlarlarsa, onlara itaat etme. Ama yine de dünyada onlara iyi davran. Bana yönelenlerin yoluna uy. Sonunda dönüşünüz bana olacaktır; ben de yaptıklarınızı size tek tek bildireceğim.”

Peki ya evlat hakkı?

“Bir ‘öf’ bile demeyin” emriyle sınanan evlat;

duygusal ve bedensel şiddeti,

aşağılanmayı,

incitilmeyi,

sürekli tenkidi,

dayağı, işkenceyi, zorbalığı

küçücük ruhuyla, ergen haliyle, gençliğiyle hatta ihtiyarlığıyla nasıl kaldırsın?

Seni yaratan Allah, onu yaratmadı mı?

O da Allah’ın emaneti değil mi?

Çocuklara kötü davranan anne babalar şunu unutuyor:

Onların kalpleri var,

kişiliklerinin şekillendiği ruhları var.

Toplum içinde aşağılanan, incitilen; yine toplum içinde “öğüt veriyorum” bahanesiyle rencide edilen…

“Daha çocuk”, “daha genç”, “daha ergen” denilerek küçümsenen evlatlar…

Bütün bunlar, çocuğun öz saygısını yitirmesine neden oluyor.

Ve anne babanın yaptığı hatalar, çocuğa şunu öğretiyor:

“Demek ki böyle davranmak normalmiş.”

Ne acı…

Çocuk demeden, kişiliğine saygı duyulması gerekirken;

kimliği hiçe sayılıyor.

Toplum içinde rencide ediliyor.

Sonra “Allahu Ekber” deyip namaza duruluyor.

Oysa bu tavırlar, evladı namazdan soğutuyor.

Namazdan tiksinen bir evlada şahit oldum.

“Beni incitir, onca haksızlık yapar, sonra namaza dururdu. Annemden nefret ediyordum,” diyordu.

Herkes anne baba olmamalı.

Eline gül verilip de ezen, eziyet eden nice anne baba var.

Eliyle değilse diliyle,

diliyle değilse tavrıyla

evladını ezen anne baba müsveddeleri var.

Haşa, Allah’mış gibi evlatları üzerinde hüküm kuranlara yazıklar olsun.

Bir baba bilirim, evladına “Sen benimsin” derdi.

O çocuk ise şöyle diyordu:

“Ben onun değilim. Ben Allah’ınım.”

İlmi az bir çocuktu belki ama asıl sahibini biliyordu.

Dünyada onca vakit geçirmiş olan babası ise bunu bilmiyordu.

Ne kadar acı, değil mi?